Καλώς ήρθατε στην Παναγία Μηλεσιώτισσα που φιλοξενείται στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Μήλεσι Αττικής

21/9/17

ΑΣΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΜΑΣ

 
Το αύριο κατάντησε ένας εφιάλτης στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων.
 Μας απασχολεί το αύριο, μας φοβίζει το μέλλον.
 Πολλοί άνθρωποι το αντιμετωπίζουν με φόβο και αγωνία.
Απασχολεί το αύριο τον πατέρα τη μάνα. Τι να γίνουν τα παιδιά τους;
 Θα μπορέσουν να τα ζήσουν και να τα μεγαλώσουν;
 Θα μπορέσουν να τα μορφώσουν και να τα αποκαταστήσουν;
Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο νέος.
Τι θα γίνει αύριο, αναρωτιέται ο γέροντας και η γερόντισσα. 
Αν αρρωστήσω, αν μείνω μόνος, αν με εγκαταλείψουν τα παιδιά μου;
 Αυτό το αν, απασχολεί τους περισσότερους ανθρώπους.
 Ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλή τον εαυτό του για το αύριο.
 Ποιος μας εξασφαλίζει το μέλλον, το αύριο;

Την απάντηση μας τη δίνει εκείνος που έκανε το σήμερα και το αύριο.

 Ο Κύριος είπε: «μη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλλώμεθα;
 Πάντα γαρ τάυτα τα έθνη επιζητεί, οίδε ο πατήρ υμών ο ουράνιος ότι χρήζετε τούτων απάντων»
Η ανησυχία μας για το αύριο οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό. 
Το παράδειγμα του Κυρίου είναι πολύ πειστικό.
Αυτός που μεριμνά για τα άνθη του αγρού, αυτός που φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, είναι ποτέ δυνατό να αδιαφορήσει για τα παιδιά του;
Έχουμε ξεχάσει,
 έχουμε λησμονήσει,
 οι περισσότεροι άνθρωποι, 
ότι έχουμε πατέρα στον ουρανό.
 Σε απασχόλησε ποτέ εάν αύριο θα βγει ο ήλιος,
 εάν θα έχει οξυγόνο για να αναπνεύσεις;

Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά, ότι αυτός που έβγαλε τον ήλιο χθες και έδωσε το οξυγόνο σήμερα, θα το κάνει και αύριο.
 Διότι γνωρίζει ότι το έχουμε ανάγκη.
Πού οφείλεται η ανησυχία αυτή για το αύριο;
Οφείλεται κατά μέγα μέρος στην έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό.
Είδες ποτέ το παιδί σου να ανησυχεί για το αύριο; 
Ποτέ!
 Γιατί άραγε;
 Διότι γνωρίζει ότι έχει πατέρα που φροντίζει για αυτό.
Γιατί εμείς λησμονούμε ότι έχουμε πατέρα που
μεριμνά και φροντίζει για μας;
 Για μια ματιά στο παρελθόν της ζωής σου. Δεν πέρασες δυσκολίες, δεν βρέθηκες πολλές φορές σε αδιέξοδο και όμως ο Θεός δεν σε εγκατέλειψε,
δεν σε άφησε.
Πόσες φορές δεν είδες το χέρι του Θεού να απλώνεται επάνω σου!
Γιατί τώρα ανησυχείς, γιατί αγωνιάς, γιατί
χάνεις τον ύπνο σου; 
Άλλαξε ο Θεός; Λιγόστευσε η δύναμη του; Μη γένοιτο!
Ο Θεός εξακολουθεί να είναι ο πατέρας σου.
 Σε σκέπτεται, σε αγαπά, σε παρακολουθεί. Το αύριο ανήκει στο Θεό. Στα χέρια Του βρίσκεται η ζωή μας, η υγεία μας, τα παιδιά μας.
Εμπιστεύσου το Θεό. Άφησε τη ζωή σου στα χέρια Του.
 Μην ανησυχείς για το αύριο, για το μέλλον.
Ο Θεός θα σε αναλάβει κάτω από τη σκέπη του.
Βέβαια εμπιστοσύνη στο Θεό δεν σημαίνει μοιρολατρεία, σταύρωμα των χεριών.
 Ο γεωργός θα σπείρει το χωράφι του, αλλά ο Θεός
θα βρέξει για να καρποφορήσει.

 Εμείς θα σκεφτούμε, θα σχεδιάσουμε.
 Αλλά ο Θεός θα πραγματοποιήσει. Ο προφήτης λέγει:
«Εάν μη Κύριος οικοδομήσει οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες»
Με αυτό το πνεύμα, με αυτή την πίστη, ο πιστός άνθρωπος εμπιστεύεται το παρόν και το μέλλον στα χέρια του Θεού.

25/8/17

Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι...


.."Το μυστήριο του θεϊκού έρωτα, λέει ο Κύριος, δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν,
 παρά μονάχα σε εκείνους που ερχόμενοι στην Εκκλησία Με αναζητούν πραγματικά και με πολύ αγάπη
 Με παίρνουν μέσα τους κάθε φορά που αναγνωρίζουν την σταυρική Μου θυσία και προσέρχονται ταπεινά να μεταλάβουν. 
 Όλοι οι υπόλοιποι, που λέτε πως Με αγαπάτε και Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Δάσκαλό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Κυρίαρχο σας, απλώς έρχεστε στην Εκκλησία, για να ακούσετε τα θεϊκά λόγια, να ψάλετε και εσείς, να προσευχηθείτε, αλλά ποτέ σας δεν θα υπερβείτε το «κατ’ εικόνα», για να μπείτε στο «καθ’ ομοίωση».
 Απλώς παραμένετε εκεί στο «κατ’ εικόνα», 
απλά να Με γνωρίζετε, απλά να έχετε την δυνατότητα, 
αλλά όμως να μην εφαρμόζετε το «καθ’ ομοίωση».
Εκείνοι που πραγματικά θέλουν να πετύχουν το «καθ’ ομοίωση», είναι αυτές οι πολλοί λίγες ερωτευμένες ψυχές με Εμένα, και το λέω αυτό με πολύ θλίψη,
 που θέλουν νοσταλγικά, θεϊκά, ερωτικά να έλθουν να Με πάρουν στην καρδιά τους και να γίνω Εγώ ο Βασιλιάς τους. 
Τότε, ο Θεός Πατέρας Μου, την ώρα που προσέρχονται για να μεταλάβουν,
 μας ενώνει και μας κάνει ένα, Εμένα και το σπλάχνο Μου.
 Γινόμαστε ένα… και σαν ένα, στην ανθρώπινη Μου φύση,
 βοηθάω το σπλάχνο Μου πως να προσευχόμαστε μαζί στον Θεό Πατέρα μας.
Την ώρα που εσείς Με παίρνετε μέσα στην καρδιά σας και εμποτίζω την ψυχή σας με το Άγιο Μου Πνεύμα,
 που ο Πατέρας Μου στέλνει με την ικεσία Μου σε εσάς, τότε ανάβετε και γίνεστε όλο φωτιά!
 
 Και αυτή η φωτιά όλο και φουντώνει, όλο και μεγαλώνει, όλο και γίνεται πύρινη σε τέτοιο σημείο, που να μην μπορεί ο σατανάς ούτε καν από μακριά να σας ατενίσει. 
Αυτός που ζει στη φωτιά του μίσους και της κακίας και μέσα στη φωτιά έχει μάθει να ζει, γιατί μέσα εκεί ρίχνει τα σπλάχνα Μου, δεν μπορεί να αντέξει την φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα, γιατί η φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα στην καρδιά σας.
Όσοι λοιπόν απλά Με αγαπάτε, καταλαβαίνω γιατί δεν έρχεστε να Με πάρετε στην καρδιά σας και να μεταλάβετε… 
Όσοι απλά Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και θέλετε να ακούτε απλά τα λόγια της διδασκαλίας Μου, καταλαβαίνω γιατί δεν έχετε αυτή την ερωτική νοσταλγία να γίνετε ένα με Εμένα...
Όμως όσοι είσαστε ερωτευμένοι με τον Θεό Πατέρα σας,
 μέσα από τον Γιό Του,
 που σας άνοιξε τα μάτια,
 για να σας πλημμυρίσει με το φώς της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος,
 όλοι εσείς οι θεϊκά ερωτευμένοι, έρχεστε με πολύ λαχτάρα να Με πάρετε,
 να Με ζήσετε και συνέχεια να μιλάτε για Μένα!
Τώρα καταλαβαίνω,
γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι...
Οι Εκκλησίες μπορεί να είναι γεμάτες,
οι ψαλμωδίες να είναι πολλές,
αλλά οι θεϊκά ερωτευμένοι πολλοί ελάχιστοι…
 Είναι αυτοί που προσέρχονται να πάρουν μέσα στην καρδιά τους τον θεϊκό έρωτά τους.

5/8/17

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ




Η μεγάλη γιορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε τα λόγια του Κυ­ρίου μας Ιησού Χριστού:

«Ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι; τα ρήματα α εγώ λαλώ υμίν, απ' εμαυτού ου λα­λώ. ο δε πατήρ ο εν εμοί μένων αυτός ποιεί τα έργα. Πι­στεύετέ μοι ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί. ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Ιωάν. 14, 10-11).

Μεγάλα και αμέτρητα ήταν τα θαύματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: με ένα μόνο λόγο του ανέστησε την κόρη του Ιαείρου, του αρχισυναγώγου, τον γιο της χήρας της Ναΐν, ακόμα και τον Λάζαρο, ο οποίος ήταν στον τάφο τέσσερεις ολόκληρες ημέρες. Με ένα λόγο του μόνο επιτίμησε τους ανέμους και τα κύματα της λίμνης Γεννησαρέτ και έγινε απόλυτη γαλήνη. Με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους, χωρίς γυναίκες και παιδιά, και με τέσσερα ψωμιά τέσσερεις χιλιάδες.

Ας θυμηθούμε πως κάθε μέρα θεράπευε τους ασθενείς, γιατρεύοντας κάθε είδους ασθένεια, έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα από τους δαιμονιζομένους. Πως ξαναέδινε την όραση στους τυφλούς και την ακοή στους κουφούς με ένα μόνο άγγιγμά του. Δεν φτάνουν αυτά;

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για τους ανθρώπους οι οποίοι τον ζήλευαν, για τους ανθρώπους για τους οποίους ο μέγας προφήτης Ησαΐας είπε:

«Ακοή ακούσετε και ου συνήτε, και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε. επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου, και τοις ωσί βαρέως ήκουσαν, και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν, μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι, και ιάσομαι αυτούς» (Ματθ. 13, 14-15).

Σε όλα αυτά, τα οποία όμως δεν ήταν αρκετά για τους βαρήκοους ανθρώπους και με τα συσκοτισμένα μάτια, πρόσθεσε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός το μέγα θαύμα της Μεταμορφώσεώς Του στο όρος Θαβώρ. Σ' αυτόν, που έλαμψε με ένα εκθαμβωτικό θείο φως, εμφανίστηκαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Μωυσής και ο Ηλίας και προσκύνησαν τον δημιουργό του νόμου. Με φόβο και τρόμο έβλεπαν το θαυμαστό αυτό θέαμα οι εκλεκτοί απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης. Και μετά από τη νεφέλη, που τους σκέπασε, ακούστηκε η φωνή του Θεού:

«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα. αυτού ακούετε» (Ματθ. 17, 5).

Οι άγιοι απόστολοι κήρυξαν σ' όλο τον κόσμο, ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι «αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα».

Ο κόσμος ολόκληρος, όταν το άκουσε, θα έπρεπε να γονατίσει μπροστά στον Κύριο Ιησού Χριστό και να προσκυνήσει τον Αληθινό Υιό του Θεού.

Θα έπρεπε η εμφάνιση στο Θαβώρ των δύο πιο μεγάλων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης και η προσκύνηση του Κυρίου Ιησού Χριστού κατά την μεταμόρφωσή του, να κλείσει για πάντα τα βδελυρά χείλη των γραμματέων και των φαρισαίων, οι οποίοι μισούσαν τον Κύριο Ιησού και τον θεωρούσαν παραβάτη του νόμου του Μωυσή. Αλλά και μέχρι σήμερα δεν πιστεύουν οι Εβραίοι ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας.

Όχι μόνο οι Εβραίοι δεν τον πιστεύουν, αλλά και για πολλούς χριστιανούς όλο και περισσότερο θαμπώνει το θείο φως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ακόμα μικρότερο γίνεται το μικρό ποίμνιο του Χριστού για το οποίο το θείο φως του Χριστού λάμπει με την ίδια δύναμη με την οποίαν έλαμψε στους αποστόλους Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη τότε στο όρος Θαβώρ.


Όμως να μην απελπιζόμαστε, επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε:

«Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λκ. 12, 32).

Η απιστία μεταξύ των λαών έλαβε ανησυχητικές διαστάσεις και το φως του Χριστού επισκιάστηκε από το σκοτεινό νέφος της αθεΐας. Σήμερα πιο συχνά από ποτέ ενθυμούμαστε το φοβερό λόγο του Χριστού:

«Πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λκ. 18, 8).

 Να μην απελπιζόμαστε όμως, επειδή Εκείνος, λέγοντας για τα σημεία της δευτέρας παρουσίας του, είπε:

«Αρχομένων δε τούτων γίνεσθαι ανακύψατε και επάρατε τας κεφάλας υμών, διότι εγγίζει η απολύτρωσις υ­μών» (Λκ. 21, 28).

 Να είναι, λοιπόν, η ζωή σας τέτοια ώστε την φοβερή ημέρα της Κρίσεως να μπορέσουμε να σηκώσουμε το κεφάλι μας και όχι να το σκύψουμε βαθειά απελπισμένοι. Αμήν

Απολυτίκιον.
Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου. Φωτοδότα, δόξα σοι.

29/7/17

ΚΑΙ ΕΦΑΓΟΝ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΧΟΡΤΑΣΘΗΣΑΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
   (Μθ. 14, 14-22)
Στὸ  εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ὁ Κύριος,
 ὁ πλούσιος δεσπότης, ἡ πηγὴ τῆς φιλανθρωπίας,
 θαυματουργεῖ καὶ χορταίνει τροφῆς τὶς χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸν ἀκολούθησαν 
«εἰς ἔρημον τόπον» 
γιὰ νὰ ἀκούσουν τὴ διδασκαλία του καὶ νὰ θεραπευθοῦν.
Ἀφοῦ ἀνέβλεψε εἰς τὸν οὐρανὸ ὁ Κύριος, γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, εὐλόγησε τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς ἔδωσε στοὺς μαθητές του,
 οἱ ὁποῖοι τοὺς μοίρασαν στὸ πλῆθος.
 Καὶ ὢ τοῦ παραδόξου, οἱ πέντε ἄρτοι ἐπάρκεσαν γιὰ ὅλους.
 Καὶ ἐπάρκεσαν διότι πολλαπλασιάστηκαν μὲ ἕνα ὑπὲρ φύσιν τρόπο.
 Δὲν μεσολάβησε γιὰ αὐτὸ ὁ ἱδρῶτας καὶ ὁ κόπος τοῦ γεωργοῦ,
 ἡ καλλιέργεια τοῦ χωραφιοῦ,
 ἡ καταβολὴ τοῦ σπόρου στὴ γῆ,
 ἡ βροχόπτωση,
 ὁ θερισμός, ἡ τέχνη τῆς ἀρτοποιίας.
 Ὅλα τοῦτα καταστάθηκαν περιττὰ χάρη στὸ δεσποτικὸ ἄγγιγμα τοῦ Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς.
Οἱ εὐλογημένοι ἄρτοι μοιράσθηκαν στὸ πλῆθος, 
«καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν».
 Ὄχι μόνο χόρτασε τὸ πλῆθος,
 ἀλλὰ ἐκ τῶν ἄρτων περίσσεψαν τόσα κλάσματα ποὺ γέμισαν δώδεκα κοφίνια.
 Τοῦτο θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Πατέρες ὡς μία ἰδιότυπη παιδαγωγία πρὸς τοὺς δώδεκα μαθητές,
 οἱ ὁποῖοι παρὰ τὸ ὅτι ζοῦσαν πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ἔβλεπαν τὶς θαυματουργίες του,
 ἡ καρδία τους, ὅπως γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Μᾶρκος,
 ἦταν ἀκόμα «πεπωρωμένη» καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν βαθύτερα τὰ πράγματα.
 Ἔτσι, λοιπόν, τὰ δώδεκα κοφίνια ἦταν ἰσάριθμα τῶν Ἀποστόλων, ὥστε σὲ κάθε ἕνα τους νὰ ἀντιστοιχεῖ καὶ ἕνα ἀπὸ αὐτά.
 Ἔχοντας οἱ Ἀπόστολοι τὰ περισσεύματα καὶ χρησιμοποιῶντας τα γιὰ τροφὴ θὰ ἐμνημόνευαν τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς καὶ θὰ ὁμολογοῦσαν τὴν ἰσχὺ τοῦ Κυρίου. 
Βέβαια τὸ θαῦμα δὲν ἀπευθυνόταν μόνο στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ σὲ ἅπαντας τοὺς πιστούς,
 ὥστε νὰ τοὺς διδάξει ποῖος μεριμνᾶ γιὰ τὰ σύμπαντα καὶ ποῖος πραγματικὰ χορηγεῖ τροφή «πάσῃ σαρκί».
 Ἐπιπλέον, τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων δὲν ἔγινε μόνο τότε,
 κατὰ πὼς περιγράφεται ἀπὸ τοὺς Εὐαγγελιστές,
 ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνεται κάθε φορὰ ποὺ ὁ δεσπότης Χριστὸς κρίνει ὅτι ὑπάρχει ἀνάγκη.
 Ἔτσι ἀκριβῶς ἔγινε καὶ στὴν ταπεινὴ καλύβη ἑνὸς ἁγίου γέροντα,
 ὁ ὁποῖος ἔμενε μὲ τὸν ὑποτακτικό του ὄχι πολὺ μακρυὰ ἀπὸ ἕνα χωριό. 
Κάποτε, λοιπόν, ἔπεσε στὸν τόπο ἐκεῖνο πεῖνα καὶ ὁ φτωχὸς κόσμος βρέθηκε σὲ μεγάλη ἀνάγκη. Μέσα στὴν ἀπελπισία τους πήγαιναν καὶ κτυποῦσαν τὴν πόρτα τοῦ γέροντα ἀσκητῆ.
 Ὁ γέροντας ἦταν πολὺ ἐλεήμων καὶ ἔδινε μὲ τὴν καρδία του ἀπ’ ὅ,τι τύχαινε νὰ ἔχει.
 Ὁ ὑποτακτικός του, ὅμως, ποὺ ἔβλεπε τὸ ψωμί τους νὰ λιγοστεύει,
 εἶπε μία μέρα στενοχωρημένος στὸν γέροντα: 
-Ἀββᾶ, δὲν μοῦ ξεχωρίζεις τὰ ψωμιὰ ποὺ μοῦ ἀναλογοῦν,
 καὶ ἀπὸ δῶ καὶ πέρα μοίραζε ἀπὸ τὰ δικά σου ἐλεημοσύνη; 
Ἔτσι ὅπως πᾶμε, γρήγορα θὰ πεινάσουμε καὶ οἱ δύο! 
Ὁ ἀγαθὸς γέροντας ἄνευ γογγυσμοῦ χώρισε τὰ ψωμιὰ τοῦ ὑποτακτικοῦ του,
 καὶ ἐξακολούθησε νὰ δίνει ἀπὸ τὰ δικά του στοὺς φτωχούς. 
Ὁ Θεός, ὅμως, ποὺ εἶδε τὴν καλή του προαίρεση,
 τὰ εὐλόγησε, καὶ ὅσο ἐκεῖνος ἔδινε, τόσο αὐτὰ πληθύνονταν.
 Ὁ ὑποτακτικὸς στὸ μεταξὺ ἔφαγε τὰ δικά του.
 Ὅταν πιὰ δὲν τοῦ ἔμειναν παρὰ δύο μόνο ψωμιά,
 πῆγε στὸν γέροντά του καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τρῶνε πάλι μαζί. 
 Ἐκεῖνος δέχτηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ αἴτημα τοῦ ὑποτακτικοῦ του.
 Τώρα, ὅμως, εἶχαν αὐξηθεῖ καὶ οἱ ζητιάνοι, καὶ ὁ ὑποτακτικὸς ἄρχισε ξανὰ νὰ δυσανασχετεῖ, φοβούμενος ὅτι θὰ πεινάσουν καὶ αὐτοί. 
Ὅταν κάποτε κτύπησε τὴν πόρτα τους ἕνας φτωχός,
 ζητῶντας ψωμὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά του, ὁ ὑποτακτικὸς κατσούφιασε.
-Δῶσε του ἕνα καρβέλι, πρόσταξε ὁ Γέροντας, ποὺ ἔκανε πὼς δὲν εἶδε τὸν μορφασμό του.
-Μοῦ φαίνεται γέροντα πὼς δὲν ἔχουμε πιὰ οὔτε ἐμεῖς νὰ φᾶμε, 
εἶπε φωναχτὰ ὁ ὑποτακτικός, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσει καὶ ὁ φτωχός.
-Πήγαινε καὶ ψᾶξε καλά, πρόσταξε ὁ Γέροντας.
Σηκώθηκε ἐκεῖνος ἀπρόθυμα νὰ πάει στὸ κελάρι.
 Μὰ τρόμαξε ν’ ἀνοίξει τὴν πόρτα.
 Τὸ βρῆκε γεμάτο ὡς ἐπάνω ἀπὸ καλοψημένα φρέσκα καρβέλια! 
Τότε ἔτρεξε στὸν γέροντά του καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του ζητῶντας συγχώρεση γιὰ τὴν ὀλιγοπιστία καὶ τὴ σκληροκαρδία του.
 Παιδί μου, τοῦ εἶπε ὁ ἅγιος γέροντας, ὁ Θεὸς δὲν ἐγκαταλείπει τοὺς πιστοὺς δούλους του. 
Ὅπως παλιὰ χόρτασε τοὺς πεντακισχιλίους μὲ θαυματουργὸ τρόπο,
 ἔτσι καὶ τώρα καὶ πάντα ἐνεργεῖ καὶ μᾶς προσφέρει τὸ ἀρκετό μας,
 φτάνει ἐμεῖς νὰ μένουμε κοντὰ σὲ αὐτὸν καὶ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές του. 

17/7/17

ΤΙ ΑΝΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΤΕΛΙΚΑ

Όσο και ν΄ αναζητάς ανάπαυσι και παρηγοριά σ' αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο δεν θα την βρης. Την ειρήνη και την παρηγοριά μπορεί να τη δώση στην ψυχή μόνον ο Κύριος, με τη χάρι Του. 
Όπως ο ίδιος είπε: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14. 27). Σκέψου, πού και σε ποιά γήινη απόλαυσι θα βρης την ειρήνη και την ανάπαυσι;
 Πού θα βρης την εσωτερική γαλήνη και τη μόνιμη χαρά;
 Μήπως στη δόξα; 
Αλλά σήμερα είσαι τιμημένος και αύριο ατιμασμένος.
 «Πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου· εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος εξέπεσε»
 (Ησ. 40. 6-7). Αλλά μήπως στον πλούτο;
 Όχι μόνο ειρήνη και ανάπαυσι δεν σου χαρίζει, αλλ' αντίθετα πολλή μέριμνα και ανησυχία και ανασφάλεια, μέρα και νύχτα.
 Οι άνθρωποι σε φθονούν και σε αντιπαθούν, κι εσύ πάλι δεν είσαι ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχεις. Θέλεις ν' αποκτάς όλο και περισσότερα, ξεχνώντας πως τίποτε απ' τον πλούτο σου δεν θα σου μείνη. 
Λέει ο πλούσιος: «”Εύρον ανάπαυσιν και νυν φάγομαι εκ των αγαθών μου”, και ουκ οίδε τίς καιρός παρελεύσεται και καταλείψει αυτά ετέροις και αποθανείται» 
 «Καθώς εξήλθεν από γαστρός μητρός αυτού γυμνός, επιστρέψει του πορευθήναι ως ήκει, και ουδέν ου λήψεται εν μόχθω αυτού, ίνα πορευθή εν χειρί αυτού… ώσπερ γαρ παρεγένετο, ούτω και απελεύσεται, και τις η περισσεία αυτού, ή μοχθεί εις άνεμον;» 
Μην ξεχνάς ακόμη πως ο πλούτος γίνεται αφορμή για πολλές αμαρτίες και θανάσιμες πτώσεις, όπως διαπιστώνει και ο απόστολος:
 «Οι βουλόμενοι πλουτείν εμπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν» (Α” Τιμ. 6. 9). 
Γι' αυτό τον λόγο και ο Κύριος αναφώνησε κάποτε με πόνο: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται!… Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν!»
  Τί θα προτιμήσης, λοιπόν; 
Τον πρόσκαιρο πλούτο ή τη βασιλεία του Θεού;
 Αλλά μήπως θα βρης γαλήνη και ανάπαυσι στη σαρκική ηδονή; 
Ούτε εκεί υπάρχει. Η σαρκική αμαρτία – το ξέρεις καλά, αν τη δοκίμασες – συνοδεύεται από εσωτερική πικρία, ψυχικό βάρος, συνειδησιακό έλεγχο.
 Και όταν η ψυχή πωρωθή, τότε επέρχεται η τελεία εγκατάλειψις από τον Θεό και η τελεία υποδούλωσις στη φιληδονία.
 Κανένα άλλο πάθος δεν υποδουλώνει τον άνθρωπο τόσο σκληρά και αναπόδραστα όσο αυτό. 
Κι αφού τον υποδουλώση, γεννά μέσα του άπειρα άλλα κακά: τη σκληροκαρδία, την αναισθησία, την αποχαύνωσι, τη βλασφημία, την οργή, τέλος δε και την τελεία απιστία.
 Ο λόγος του Θεού δεν συγκινεί τις καρδιές των φιληδόνων,
 Γιατί τ' αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που πέφτει μέσα τους: «…το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες και υπό… ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι» (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως. 
Λοιπόν; 
Αν στη δόξα δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στον πλούτο δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στην ηδονή δεν υπάρχη ανάπαυσις· τότε πού θ' αναπαυθούμε; 
 Ας ακούσουμε τον ψαλμωδό: «Εν εικόνι διαπορεύεται πας άνθρωπος, πλην μάτην ταράσσεται… Και νυν τις η υπομονή μου; Ουχί ο Κύριος;» (Ψαλμ. 38. 7-8).
 Η ελπίδα σου, η προσδοκία σου, η χαρά σου, η ανάπαυσίς σου η παντοτινή είναι ο Κύριος. Ο ελεήμων και οικτίρμων και μακρόθυμος, ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος, ο Θεός της ειρήνης, ο Θεός πάσης παρακλήσεως, ο Νυμφίος της ψυχής σου, που της κράζει με πόθο: «Ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή… ελεύση και διελεύση από αρχής πίστεως…»
Κράτησε, αδελφέ μου, μέσα στην καρδιά σου και τα λόγια του Κυρίου προς την πολυμέριμνη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ' αυτής» (Λουκ. 10. 41-42). 
Άφησε κι εσύ τις βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τους πόδας του Ιησού» και ανάπαυσε την ψυχή σου με τη θαλπωρή της θείας παρουσίας Του. Σου φτάνει αυτό. Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος; Υπάρχει μεγαλύτερη δόξα; Υπάρχει και μεγαλύτερη ηδονή;

8/7/17

Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι προλήψεις

«Εγώ είμαι πολύ θρήσκος άνθρωπος. Να φανταστείτε ότι ποτέ δεν αρχίζω κάποια εργασία ημέρα Τρίτη». Η άγνοια και η σύγχυση είναι προφανής.
Προσπαθήσαμε να μαζέψουμε υλικό για διάφορες δεισιδαιμονίες και προλήψεις που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, αλλά διαπιστώσαμε ότι είναι τόσες πολλές που είναι αδύνατον να αναφερθούν όλες εδώ.
Οι κάθε είδους προλήψεις και δεισιδαιμονίες, τα όποια είδωλα, είναι εντελώς ασυμβίβαστα και αντίθετα με την χριστιανική πίστη και συνάμα προσβάλουν την ελευθερία του ανθρώπου. Η βαθύτερη αιτία των προλήψεων είναι η έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης στον αληθινό Θεό.
Κι εδώ συμβαίνει το παράδοξο: Ο άνθρωπος την πίστη στον Θεό την θεωρεί «οπισθοδρόμηση» Την εμπιστοσύνη στην πάνσοφη πρόνοια Του την περιφρονεί. Και από την άλλη υποδουλώνεται σε πράγματα άλογα και γελοία, σε πέταλα και κρεμμύδια, σε κατακάθια του καφέ και σε τραπουλόχαρτα!!!
Είναι ποτέ δυνατόν, τα κατακάθια του καφέ στο φλιτζάνι να απεικονίσουν το μέλλον;
Είναι ποτέ δυνατόν, οι κινήσεις των άστρων να προσδιορίζουν την ζωή μας;
Είναι ποτέ δυνατόν, η ημέρα γεννήσεως κάθε ανθρώπου να τον κατατάσσει σε ζώδιο-αστερισμό, και να ισχύουν για εκατομμύρια ανθρώπους του ίδιου ζωδίου οι ίδιες οδηγίες που δίνουν οι «ειδικοί αστρολόγοι» στα ωροσκόπια;
Είναι ποτέ δυνατόν, κάθε τραπουλόχαρτο να παίρνει αυθαίρετα νόημα και να ορίζει την ζωή μας;
Με ποιά λογική ο αριθμός 13 ή η μέρα Τρίτη, φέρνει κακό;
Με ποια λογική το πέταλο φέρνει γούρι; Και που την βρήκε το πέταλο την ιδιότητα να απομακρύνει τα κακά; Τα χαϊμαλιά, οι χάντρες, τα μάτια έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τον Σταυρό;
Είναι δυνατόν για κάθε κακό ή αναποδιά που μας συμβαίνει να φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι; Δεν πήγε καλά ο αρραβώνας; Του έκαναν μάγια. Δεν πήγαν καλά οι δουλειές; Τον γλωσσόφαγαν. Έχει πονοκέφαλο; Τον μάτιασαν. Αλλά ας πούμε ότι πράγματι έχουμε απανωτές αναποδιές, που θα τρέξουμε;… στις «ξεματιάστρες»; ή στον Ιερέα και στα μυστήρια της Εκκλησίας μας;
Μεγάλη πλάνη είναι επίσης τα όνειρα. Η εκκλησία μας συμβουλεύει να απορρίπτουμε εντελώς τα όνειρα. Η πίστη στα όνειρα όχι μόνο δεν ωφελεί καθόλου αλλά κρύβει τεράστιους πνευματικούς κινδύνους.
Και όμως όχι μόνο πολλοί επιρρεπείς στις προλήψεις ανατρέχουν σε ονειροκρίτες, αλλά πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν να ονειρευτούν(!!) πχ ποιόν θα παντρευτούν βάζοντας κάτω από το μαξιλάρι τους κουφέτα από γάμο ή ένα κομμάτι φανουρόπιτα…
Η ποικιλία όμως των προλήψεων είναι ανεξάντλητη.
Με ποια λογική δυο αδέρφια δεν μπορούν να παντρευτούν μέσα στον ίδιο χρόνο; Ή αδέρφια γεννημένα κατά τον ίδιο μήνα άλλου έτους, δεν «κάνει» να παρευρεθεί ο ένας στον γάμο του άλλου;
Με ποια λογική δεν «κάνει» να παντρευτούμε μήνα Μάιο ή σε δίσεκτο έτος;
Με ποια λογική αυτοί που θα παραλάβουν τον κουμπάρο πρέπει να γυρίσουν από άλλο δρόμο για να μην «χαλάσει» ο γάμος;
Με ποια λογική δεν κάνει το νιόπαντρο ζευγάρι να φυτέψει δέντρα κατά τον πρώτο χρόνο του γάμου τους;
Γιατί η νύφη δεν πρέπει να σκουπίσει το σπίτι της την πρώτη εβδομάδα μετά τον γάμο της.
Γιατί λέμε ότι «χαλάει» το προξενιό αν μπούμε από μια είσοδο και βγούμε από μια άλλη;
Αλλά και για την τεκνογονία πόσες προλήψεις υπάρχουν…πχ Αν ακούσει η μητέρα να λαλεί κουκουβάγια θα γεννήσει κορίτσι, αν ακούσει μπούφο, θα γεννήσει αγόρι. Την όγδοη ημέρα αντί να έρθει ο Ιερέας και να δίνεται το όνομα του παιδιού, πολλές μητέρες φτιάχνουν γλυκά για να γλυκάνουν τις «μοίρες», να’ χει το παιδί καλή μοίρα.
Και πολλοί τέλος αντί να εφοδιάζουν τα παιδιά τους με το πανίσχυρο όπλο του σταυρού , τα εμπιστεύονται στις πράσινες, μπλε και κόκκινες χάντρες και στα ειδωλολατρικά φυλακτά.
Η παρουσία ενός κληρικού ειδικά το πρωί είναι για αρκετούς κακός οιωνός!
Πολλοί είναι αυτοί που απαγορεύουν στον ιερέα να επισκεφτεί έναν ασθενή στο σπίτι ή στο νοσοκομείο λόγω της πρόληψης που επικρατεί ότι η παρουσία του κληρικού θα προκαλέσει τον θάνατο του! Αυτά όμως αποτελούν πλάνη και ασέβεια του ανθρώπου προς τον Θεό και τον λειτουργό του…
Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που οι χριστιανοί ζητούν παράλογα πράγματα από τους ιερείς πχ την ζώνη, την άγια ζέση, το άγιο μύρο και πολλά άλλα. Το χειρότερο είναι ότι ζητούν όλα αυτά γιατί έτσι τους συμβούλεψε κάποιος μάγος…
Και έπεται συνέχεια…το αλάτι μην χυθεί κάτω, ούτε καφές ή λάδι…το κρασί δεν πειράζει, προς Θεού μην σπάσει καθρέπτης και αν υπάρχει τζάκι και τρίζουν τα ξύλα…αλλοίμονο! Βουίζει το δεξί αυτί; είναι για καλό, αν βουίζει το αριστερό είναι για κακό…τρεμοπαίζει το μάτι; φαγωμάρα στην μύτη ή στο χέρι; Ο λόξυγκας;… Μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε την μαύρη γάτα…
Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι προλήψεις… Οι περισσότερες ίσως προλήψεις συνδέονται με το τέλος της επίγειας ζωής του ανθρώπου. Ο άνθρωπος κάποια μέρα, είτε σε βαθύ γήρας είτε σε νεότερη ηλικία θα έλθει αντιμέτωπος «με την φοβεράν ώραν του θανάτου». 
Κανείς όμως δεν γνωρίζει ποια θα είναι αυτή η ώρα, παρά μόνον ο Θεός, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Το μόνο που μας προτρέπει είναι να είμαστε άγρυπνοι και έτοιμοι: «Γρηγορείτε!». Την φιλάνθρωπη αυτή προτροπή οι άνθρωποι λησμονούν ή αγνοούν και προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από μύριες προλήψεις. π.χ. Ο ασθενής ξεψύχησε.
Σε πολλά χωριά τρέχουν να χύσουν όλα τα νερά από δοχεία και άλλα σκεύη γιατί το νερό αυτό θεωρείται πεθαμένο. Μόλις βγαίνει ο νεκρός από την πόρτα σπάνε ένα πιάτο, ένα σκεύος για να μείνει εκεί το κακό…Άλλοι πάλι τοποθετούν στον τάφο διάφορα τρόφιμα για να φάει ο νεκρός. Πολλοί είναι αυτοί που γυρίζουν από άλλο δρόμο για να μην δευτερώσει το κακό. Άλλοι πάλι δεν τρώνε κρέας για σαράντα μέρες…
Το χειρότερο όμως από όλα είναι ότι οι πενθούντες δεν εκκλησιάζονται γιατί απαγορεύεται! Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που για χρόνια ολόκληρα δεν εκκλησιάζονται δεν συμμετέχουν στα μυστήρια και αποκόπτονται από την εκκλησία. Στερούν τον εαυτό τους από την παρηγοριά και την ελπίδα που δίνει η εκκλησία, απομονώνονται, φθείρουν την υγεία τους και παραδίδονται σε σκέψεις απελπισίας. Ζουν όπως οι άθεοι «οι μη έχοντες ελπίδα» και η ζωή τους μεταβάλλεται σε τραγωδία…
Ο λόγος του Αποστόλου Ευαγγελιστού Ιωάννου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος: «Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων» (Α’ Ιωάν. 5, 21).

27/6/17

ΒΗΘΛΕΕΜ - Εξηγήσεις του αγίου Σπηλαίου της ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΘΕΟΦΑΝΗ

ΤΑ ΑΓΙΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΜΑΣ


ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Στο πηγάδι του Ιακώβ.
Το νερό της ζωής.
Είναι καταμεσήμερο και λίγο έξω από την πόλη της Σαμάρειας Συχάρ,
στο πηγάδι του Ιακώβ,
ο Κύριος κάθεται να ξεκουραστεί.
Ο τόπος έρημος,
μα κάποια Σαμαρείτισσα πλησιάζει με τη στάμνα της για να πάρει νερό.
Καθώς την βλέπει ο Κύριος,
της λέει:
«Δως μου να πιω».
Η γυναίκα απορεί: «Πώς εσύ τολμάς και ζητάς νερά από μένα, μια Σαμαρείτισσα;»
Και ο Χριστός της αποκρίνεται:
«Εάν γνώριζες τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος και ποιος σου ζητά νερό,
εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε νερό που δεν στερεύει ποτέ».
Η γυναίκα δεν κατάλαβε και ρωτά:
«Κύριε,
ούτε στάμνα έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ· από πού λοιπόν έχεις το αστείρευτο νερό;» Και ο Χριστός της απαντά:
«Καθένας που πίνει από το νερό αυτό του πηγαδιού,
θα διψάσει πάλι.
Εκείνος όμως που θα πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ,
δεν θα διψάσει ποτέ,
αλλά θα αναβλύζει από την ψυχή του αστείρευτο νερό για να του χαρίζει ζωή αιώνια».

— Κύριε, δως μου το νερό αυτό,
παρακαλεί έκπληκτη η γυναίκα,
για να μη διψώ ποτέ.
Ο Κύριος τότε της λέει:
«Πήγαινε και φέρε εδώ και τον άνδρα σου». «Δεν έχω άνδρα»,
απαντά εκείνη.
Κι ο παντογνώστης Κύριος της αποκαλύπτει όλη της τη ζωή:
«Αλήθεια είπες.
Πέντε άνδρες έχεις πάρει κι αυτός που τώρα έχεις δεν είναι άνδρας σου».
Η γυναίκα σαστίζει:
«Κύριε,
καταλαβαίνω ότι είσαι προφήτης.
Πες μου,
πού πρέπει να προσκυνούμε τον Θεό,
στο βουνό μας Γαριζείν ή στα Ιεροσόλυμα;» Και ο Κύριος απαντά:
«Σε λίγο καιρό ούτε μόνο στο Γαριζείν ούτε μόνο στα Ιεροσόλυμα θα λατρεύετε τον Θεό.
Ο Θεός είναι πνεύμα,
κι όσοι Τον λατρεύουν,
πρέπει να Τον προσκυνούν με αφοσίωση και επίγνωση».
Λέει σ’ αυτόν η γυναίκα:
«Γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας.
Όταν έλθει εκείνος,
θα μας τα διδάξει όλα».
-Εγώ είμαι ο Μεσσίας! απαντά ο Κύριος.
Η γυναίκα τότε ενθουσιασμένη άφησε τη στάμνα της εκεί,
έφυγε στην πόλη και άρχισε να φωνάζει: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα.
Μήπως είναι αυτός ο Χριστός;»
Και οι Σαμαρείτες άρχισαν να έρχονται προς το πηγάδι,
να δουν τον Κύριο σαν τα διψασμένα ελάφια προς την πηγή.
Ποιο όμως είναι
«τό ὕδωρ τό ζῶν»
για το οποίο μίλησε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα;
Είναι η Χάρις του Θεού.
Ο Κύριος πήρε αφορμή από το φυσικό νερό του πηγαδιού και τη φυσική δίψα κάθε ανθρώπου για να διδάξει το μυστήριο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Η ζέστη του μεσημεριού,
ο έρημος τόπος,
το πηγάδι,
η στάμνα,
το νερό,
η δίψα,
όλα συντέλεσαν ως εικόνες για να περιγράψει ο Κύριος το μυστήριο της θείας Χάριτος, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει.
Και ονομάζει ο Κύριος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος
«ὕδωρ ζῶν»,
διότι η Χάρις του Θεού καθαρίζει την ψυχή του ανθρώπου από κάθε μολυσμό,
την ξεκουράζει και τη δροσίζει από το λίβα της αμαρτίας.
Και τη ζωογονεί,
ικανοποιεί όλους τους ανώτερους πόθους της, τη γεμίζει με όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος,
της μεταγγίζει ζωή αιώνιο.
Και το νερό αυτό της ζωής μάς το παρέχει ο Κύριος όχι στο πηγάδι του Ιακώβ αλλά στην αγία του Εκκλησία.
Εκεί με τα ιερά Μυστήρια μας μεταγγίζει ζωή, μας παρέχει άφεση,
λύτρωση,
χορτασμό,
σωτηρία.
Μας αναγεννά σε νέα ζωή,
όπως συνέβη και με τη Σαμαρείτιδα,
η οποία έγινε στο εξής αφοσιωμένη μαθήτρια του Κυρίου,
ισαπόστολος,
αγία,
η αγία Φωτεινή.
Και έτρεξε στα πέρατα της γης για να μεταδώσει το μυστήριο που έζησε,
το μυστήριο της θείας Χάριτος. Οι ψυχές περιμένουν

Μόλις επέστρεψαν οι μαθητές στο πηγάδι, παρακάλεσαν τον Κύριο να φάει κάτι.
Αυτός όμως τους είπε:
«Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα του Πατρός μου, να εργάζομαι τη σωτηρία των ανθρώπων.
Σηκώστε τα μάτια σας και κοιτάξτε τα πλήθη των Σαμαρειτών που έρχονται.
Όλοι αυτοί είναι πνευματικά χωράφια έτοιμα για θερισμό.
Οι προφήτες πριν από εμένα κι εγώ κατόπιν έσπειρα σ’ αυτά και θα θερίσετε εσείς.
Όπως και στο μέλλον,
θα σπείρετε εσείς και θα θερίσουν οι διάδοχοί σας».
Όταν οι Σαμαρείτες έφθασαν στο πηγάδι, άκουγαν με πόθο τα λόγια του Μεσσία· και Τον παρακαλούσαν να μείνει για πάντα μαζί τους. Και ο Κύριος έμεινε στην πόλη τους δυο μέρες και τους δίδαξε μεγάλες αλήθειες.
Και πίστεψαν σ’ Αυτόν πολλοί και ομολογούσαν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός.
Οι Σαμαρείτες ήταν ένα πνευματικό χωράφι έτοιμο για θερισμό.
Πλήθος ψυχών που ποθούσαν να ακούσουν το κήρυγμα του Χριστού και να σωθούν.
Γι’ αυτό παρακάλεσαν τον Κύριο να μείνει στην πόλη τους.
Δεν είχαν δει πολλά θαύματα.
Ένα τους συγκλόνισε,
η μεταστροφή της συμπατριώτισσάς τους. Και ο Κύριος με το λόγο του και με τη χάρη του τους βοήθησε να πιστέψουν και να μετανοήσουν.
Αλλά οι Σαμαρείτες εκείνοι αποτελούσαν μία προτύπωση,
μια εικόνα όλης της ανθρωπότητας.
Μιας ανθρωπότητας που χωρίς συχνά να το συνειδητοποιεί,
διψά να ακούσει το μήνυμα της λυτρώσεως,
να ξεδιψάσει από το ύδωρ της ζωής.
Πόσοι άνθρωποι και σήμερα βρίσκονται στην άγνοια,
στην πλάνη,
στο σκοτάδι!
Και ζητούν λίγη χαρά,
λίγη ανάπαυση.
Ζητούν κάπου να πιαστούν,
κάπου να βρουν λίγη ελπίδα,
λίγο φως.
Κι έχουμε χρέος όλοι μας να κάνουμε το έργο της Σαμαρείτιδος.
Να μιλήσουμε σ’ αυτούς με το λόγο μας και με το παράδειγμά μας για την εμπειρία της εν Χριστῷ ζωής.
Οι ψυχές πολλές και περιμένουν.
Είναι έτοιμες για θερισμό.
Κάποιος πρέπει να τρέξει κοντά τους.